پس از افزایش تنش میان رژیم طالبان و پاکستان، حملات هوایی و راکتی پاکستان به استان‌های مرزی افغانستان، به‌ویژه استان‌های کنر و نورستان در شرق افغانستان، تشدید شد. درپی افزایش این تنش‌ها و به قصد کاهش حملات هوایی و راکتی پاکستان به مناطق مرزی، سران برخی از قبایل در نورستان با بزرگان قبایل در چترال و سران برخی از قبایل در کنر با سران قبایل در باجور در آن‌ سوی خط دیورند «توافقنامه صلح» امضا کردند. این توافقنامه با استقبال وزارت خارجه پاکستان نیز مواجه شد.  اما رژیم طالبان درمورد این موضوع سکوت کرده و تاکنون هیچ اقدامی برای حل مشکلات ساکنان این مناطق انجام نداده است.  Read More This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field) اما حامد کرزی، رئیس‌‌جمهوری پیشین افغانستان، به توافق صلح برخی از رهبران قبایل در نقاط مرزی افغانستان با رهبران قبایل پاکستان واکنش نشان داد و از رژیم طالبان خواست در این مورد شفاف‌سازی کنند.  حامد کرزی در حساب ایکس خود نوشت که درپی حملات اخیر پاکستان علیه افغانستان، فشارهای نظامی و اقتصادی بر روستاها و مردم ساکن در نزدیکی خط دیورند افزایش یافته است. او نوشت: «به نظر می‌رسد هدف از این فشارها، وادار کردن مردم فقیر منطقه به مراجعه به نهادهای مربوطه پاکستان برای حل مشکلات امنیتی و سایر موارد است.»  حامد کرزی تصریح کرد که درنتیجه فشارها بر ساکنان مرزی، اسنادی تحت عنوان «توافقنامه‌های صلح» میان برخی از سران قبایل دو طرف خط دیورند امضا شده است و این توافقنامه‌ها را وزارت خارجه پاکستان نیز تایید و از آنها استقبال کرده است.  او گفت: «این تحولات، تلاشی ازسوی پاکستان برای رسمیت بخشیدن به خط فرضی دیورند و اقدامی علیه حاکمیت ملی افغانستان تلقی می‌شود.»  پنجشنبه ۱۷ اردیبهشت، طاهر اندرابی، سخنگوی وزارت خارجه پاکستان، از توافق آتش‌بس میان رهبران قبایل در استان‌های کنر و نورستان افغانستان با سران قبایل آن سوی مرز استقبال کرد. او مدعی شد که این توافق‌ها نشانه تمایل ساکنان مناطق مرزی به تامین صلح است.  در همین حال، نظامیان پاکستان در مسیر منتهی به شهرستان‌های کامدیش و برگ‌متال نورستان با استقرار در یکی از پاسگاه‌های خود بر فراز کوه، حدود دو ماه هرگونه رفت‌وآمد به این دو شهرستان را متوقف کرده بودند. ساکنان این دو شهرستان گفته بودند که نظامیان رژیم طالبان نیز پاسگاه‌های خود را ترک کرده‌اند. درنتیجه این وضعیت، ساکنان کامدیش و برگ‌متال با قحطی و گرسنگی دست به گریبان بودند.  به‌رغم نگرانی‌هایی درباره بروز قحطی و گرسنگی، رژیم طالبان هیچ اقدامی برای بازگشایی مسیرهای منتهی به شهرستان‌های کامدیش و برگ‌متال انجام ندادند. به همین دلیل، بزرگان قبایل ناچار شدند برای حل بحران به نظامیان پاکستانی مراجعه کنند و درنهایت توافقنامه صلح امضا شد.  براساس این توافقنامه، نظامیان پاکستان متعهد شده‌اند که مسیر کامدیش و برگ‌متال را به‌روی مردم عادی باز بگذارند. پس از آن، سران قبایل در مناطق مرزی کنر نیز با الگوبرداری از توافق کامدیش و برگ‌متال، با بزرگان قبایل باجور در آن سوی مرز وارد گفتگو شدند و به توافق آتش‌بس دست یافتند.  با این حال، رژیم طالبان تاکنون درمورد اقدامات سران قبایل برای برقراری آتش‌بس ابراز نظری نکرده است.  در همین زمینه، ملا عبدالواسع، رئیس عمومی دفتر نخست‌وزیری طالبان، چهارشنبه ۱۶ اردیبهشت، با شماری از بزرگان و متنفذان استان نورستان در ارگ شاهی دیدار کرده بود. در اطلاعیه ارگ طالبان آمده بود که این مقام طالبان بر حل مشکلات در نورستان تاکید کرده است: «محترم داکتر ملا عبدالواسع گفت که مسئولان به خاطر حل مشکلات ناشی از جنگ‌ها، ناآرامی‌ها و ویرانی‌های ۵۰ سال گذشته تلاش‌های دوامدار/پایدار می‌کنند.»  خط دیورند سال ۱۸۹۳ و در چارچوب رقابت‌های استعماری قرن نوزدهم میان امپراتوری بریتانیا و روسیه تزاری شکل گرفت. این خط مرزی براساس توافقی میان عبدالرحمان‌ خان، امیر افغانستان، و سر هنری مورتیمر دیورند، نماینده دولت بریتانیا در هند، مشخص شد و هدف آن تعیین «حدود حوزه‌های نفوذ» میان افغانستان و هند بریتانیایی بود.  امیر عبدالرحمان‌خان با پذیرش این خط، متعهد شد که در آن سوی خط مداخله نکند و بریتانیا نیز تعهد مشابهی داد. با این حال، در این روند بسیاری از قبایل پشتون که در دو سوی خط زندگی می‌کردند، نادیده گرفته شدند و این مرز، واحدهای قومی و قبیله‌ای را از یکدیگر جدا کرد.  پس از تشکیل کشور پاکستان در سال ۱۹۴۷، دولت پاکستان خط دیورند را به‌عنوان مرز بین‌المللی به ارث برد، اما دولت‌های مختلف افغانستان همواره از به‌ رسمیت شناختن آن خودداری کرده‌اند. دولت‌های افغانستان استدلال کرده‌اند که توافق ۱۸۹۳ موقت بوده و تحت فشار امضا شده است و با پایان سلطه بریتانیا اعتبارش را از دست داده است. این درحالی است که جامعه بین‌المللی و پاکستان خط دیورند را به‌عنوان مرز قانونی دو کشور به رسمیت می‌شناسند.  در مجموع، توافقنامه‌هایی که سران قبایل در نورستان و کنر با رهبران قبایل در آن سوی خط دیورند امضا کرده‌اند، درحالی شکل گرفته است که رژیم طالبان نتوانسته مشکلات امنیتی و معیشتی ساکنان مناطق مرزی را حل کند. ممکن است با ادامه این وضعیت زمینه افزایش نفوذ پاکستان در مناطق مرزی افغانستان فراهم شود، زیرا ساکنان این مناطق برای حل مشکلات امنیتی، بازگشایی مسیرها و تامین نیازهای اولیه خود ناچارند به نهادها و مقام‌های پاکستانی مراجعه کنند. این درحالی است که حکومت‌های افغانستان در دهه‌های گذشته همواره خط دیورند را به‌عنوان مرز رسمی میان افغانستان و پاکستان به رسمیت نشناخته و آن را یکی از موضوعات جنجال‌برانگیز در روابط دو کشور دانسته‌اند.  افغانستانپاکستانطالبانکنرنورستاندیورندبریتانیااستعماربه‌رغم نگرانی‌ها درمورد بروز قحطی و گرسنگی، رژیم طالبان هیچ اقدامی برای بازگشایی مسیرهای منتهی به شهرستان‌های کامدیش و برگ‌متال انجام نداد. به همین دلیل، بزرگان قبایل ناچار شدند برای حل بحران به نظامیان پاکستانی مراجعه کنندواجد روحانییک شنبه, مه 10, 2026 - 08:15 <p class="rtejustify" dir="rtl">نشست سران قبایل در مرز شهرستان سرکانو استان کنر در شرق افغانستان- X/@pashtoon36541</p> jw id: p1uDOjIFrelated nodes: آتش‌بس با میانجی‌گری چین فروپاشید؛ درگیری طالبان افغان و پاکستان از سر گرفته شدجدال بی‌پایان دیورند؛ تنش تازه پاکستان و افغانستان بر سر مرز و تاریخخط دیورند؛ هژمونی پاکستان، نگرانی افغانستانType: videoSEO Title: توافق سران قبایل در کنر و نورستان؛ پاکستان استقبال کرد، کرزی هشدار داد Inner related node: آتش‌بس با میانجی‌گری چین فروپاشید؛ درگیری طالبان افغان و پاکستان از سر گرفته شدجدال بی‌پایان دیورند؛ تنش تازه پاکستان و افغانستان بر سر مرز و تاریخخط دیورند؛ هژمونی پاکستان، نگرانی افغانستانcopyright: