تهران دوست دارد همه‌چیز را مبهم نگه دارد و سپس اجرای توافق را به تعویق بیندازد. رئیس‌جمهوری ترامپ سه‌شنبه شب به‌طور ناگهانی «پروژه آزادی» در تنگه هرمز را متوقف کرد و دلیل آن را پیشرفت در مذاکرات هسته‌ای دانست. اکنون ایرانی‌ها در حال بررسی چارچوب پیشنهادی آمریکا هستند؛ چارچوبی که اگر پذیرفته شود، به مذاکراتی ۳۰ روزه برای دستیابی به توافقی مفصل منجر خواهد شد. بر اساس گفت‌وگوهای ما با مقام‌های ارشد، خطوط قرمز آمریکا در این مذاکرات به این شرح است: آمریکا می‌گوید به تعهد رسمی ایران نیاز دارد مبنی بر اینکه به‌دنبال سلاح هسته‌ای نیست؛ همچنین خواستار برچیدن تاسیسات فردو، نطنز و اصفهان، ممنوعیت هرگونه فعالیت هسته‌ای زیرزمینی، و بازرسی‌های فوری و بدون مانع همراه با مجازات در صورت نقض توافق است. آمریکا همچنین خواهان تعلیق ۲۰ ساله غنی‌سازی اورانیوم در ایران و تحویل تمام مواد هسته‌ای غنی‌شده است. ایران باید تنگه هرمز را دوباره باز کند؛ ابتدا به‌تدریج و همزمان با کاهش محاصره آمریکا، و سپس به‌طور کامل پس از توافق نهایی. بخش عمده کاهش تحریم‌های آمریکا به اجرای تعهدات از سوی ایران وابسته خواهد بود، نه صرفا امضای توافق؛ هرچند ممکن است برای آغاز روند، بخشی از دارایی‌های بلوکه‌شده آزاد شود. ترامپ چهارشنبه نوشت: «اگر موافقت نکنند، بمباران آغاز می‌شود.» او گفت دو طرف به توافق نزدیک شده‌اند، «اما قبلا هم درباره آن‌ها چنین احساسی داشتم، بنابراین خواهیم دید چه می‌شود.» رئیس‌جمهوری اکنون ابزار لازم برای رد یک پیشنهاد ضعیف متقابل را در اختیار دارد، زیرا حملات ژوئن برنامه هسته‌ای ایران را عقب انداخت و محاصره آمریکا، رژیم را زیر فشار زمانی سختی قرار داده است. یک توافق خوب باید چنین ویژگی‌هایی داشته باشد: ۱. برچیدن تاسیسات. این موضوع از هرگونه «تعلیق» غنی‌سازی مهم‌تر است؛ غنی‌سازی‌ که آمریکا و اسرائیل، برخلاف دوران باراک اوباما در سال ۲۰۱۵، اکنون با زور متوقفش کرده‌اند. ایران در حال حاضر توان غنی‌سازی ندارد، و گرچه این موضوع باید برای همیشه ممنوع شود، اما در مورد این رژیم ضروری است که تاسیسات و توانمندی‌ها نیز حذف شوند. ویرانه‌های فردو، نطنز و اصفهان نقطه آغاز هستند. حتی عبارت «تمام تاسیسات هسته‌ای عمیقا مدفون» نیز جا برای فریب باقی می‌گذارد، زیرا ممکن است تاسیسات زیر «کوه کلنگ» به‌عنوان «محل ساخت‌وساز» مستثنا شود. یک چارچوب مناسب باید به‌صراحت نام آن محل و همچنین سایت غیرقانونی غنی‌سازی در اصفهان را که ایران در ژوئن اعلام کرد، ذکر کند. آندریا استریکر، کارشناس هسته‌ای بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها، می‌گوید آمریکا همچنین به برچیدن تحت نظارت تمام سانتریفیوژها، از جمله قطعات و توانایی‌های تولید آن‌ها، و نیز تاسیسات و مواد مربوط به بازفرآوری پلوتونیوم نیاز دارد. تولید یا واردات این تجهیزات نیز باید ممنوع شود. ۲. اورانیوم. ایران دوست دارد توجه صرفا روی ۴۴۰ کیلوگرم اورانیوم ۶۰ درصدی متمرکز شود. ذخایر ۲۰ درصدی رژیم شاید کم‌خطرتر به نظر برسند، اما رسیدن به این سطح در واقع ۹۰ درصد مسیر دستیابی به اورانیوم با غنای تسلیحاتی است. این ذخایر نیز باید حذف شوند. همچنین صرف اشاره به «اورانیوم با غنای بالا» کافی نیست. رژیم هزاران کیلوگرم اورانیوم با غنای ۵ درصد و کمتر در اختیار دارد که اگر در ایران باقی بماند، پایه‌ای مناسب برای ازسرگیری برنامه هسته‌ای خواهد بود. رافائل گروسی، مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، به ما می‌گوید: «اورانیوم ۶۰ درصدی طبیعتا اولویت آشکار است، اما ۲۰ درصد مرحله قبلی است و آن هم اهمیت دارد. بسته به گزینه انتخابی — انتقال به خارج یا رقیق‌سازی — مقدار قابل‌توجهی از اورانیوم ۵ درصدی نیز احتمالا نیازمند بررسی ویژه خواهد بود.» ۳. بازرسی‌ها. آژانس بین‌المللی انرژی اتمی نباید فقط به مکان‌هایی دسترسی داشته باشد که ایران آن‌ها را «سایت هسته‌ای» می‌داند. چنین وضعی به رژیم امکان می‌دهد ادعا کند سایت‌های مرتبط با تسلیحاتی‌سازی «نظامی» هستند و مشمول توافق نمی‌شوند. آژانس باید بتواند فورا به هر مکانی که احتمال می‌دهد با فعالیت هسته‌ای مرتبط است دسترسی پیدا کند. بهترین گزینه، استقرار دائمی یک تیم بازرسی در ایران است. ۴. شفاف‌سازی کامل. ایران باید فهرست کاملی از فعالیت‌های هسته‌ای گذشته خود ارائه دهد. سپس آژانس می‌تواند این اطلاعات را راستی‌آزمایی کند؛ در عمل نوعی حسابرسی که امکان بازگرداندن تداوم اطلاعات را فراهم می‌کند. معاف کردن ایران از این الزام استاندارد، به رژیم کمک می‌کند همان‌گونه که سال‌ها انجام داده، تقلب کند. ۵. هرمز. پس از آتش‌بس ۸ آوریل دیدیم که برداشت ایران از «بازگشایی تدریجی» چگونه است: رفت‌وآمد نفتکش‌ها کاهش یافت. کاهش محاصره آمریکا امتیاز بزرگی است، بنابراین چارچوب توافق باید دقیقا مشخص کند آمریکا در مقابل چه چیزی دریافت می‌کند. توافق نهایی باید هرگونه عوارض، مین‌گذاری و مسیرهای اجباری را ممنوع کند و عبور و مرور آزاد و بدون محدودیت را بازگرداند. ۶. تحریم‌ها. کاهش تحریم‌ها ناگزیر به رژیم کمک خواهد کرد و هر توافقی، متاسفانه مردم ایران را نادیده می‌گیرد. اما تحریم‌ها باید به رفتار رژیم گره بخورد، و امضا کردن توافق به‌معنای اقدام عملی نیست. برچیدن تاسیسات در یک جدول زمانی کوتاه و مشخص می‌تواند به لغو تحریم‌های هسته‌ای منجر شود. اما تحریم‌های مرتبط با تروریسم و حقوق بشر باید تا زمانی که رژیم حمایت از تروریسم و نقض حقوق بشر را متوقف نکرده، باقی بمانند. حملات به برنامه هسته‌ای ایران، شرایط پیشنهادی فعلی را نسبت به توافق سال ۲۰۱۵ موثرتر کرده است. این حملات همچنین نشان‌دهنده آمادگی برای حمله دوباره‌اند، و همین عامل بازدارندگی واقعی است. با این حال، این رژیم با اتلاف وقت و ابهام‌سازی زنده مانده است. حتی در چارچوب اولیه نیز باید جزئیات کلیدی به‌روشنی مشخص شوند. رسانه‌های حکومتی ایران چهارشنبه از پیشنهاد آمریکا انتقاد کردند و یک مقام ارشد آمریکایی نیز به ما گفت رژیم همچنان احتمالا در برابر خطوط قرمز آمریکا مقاومت خواهد کرد. برای ترامپ ضروری خواهد بود که قاطع بماند و بداند ایران جز برای ساخت بمب، نیازی به غنی‌سازی داخلی ندارد، و همچنین نمی‌تواند به تغییر رفتار رژیم در گذر زمان امید ببندد؛ اشتباهی که اوباما مرتکب شد. او همچنین نمی‌تواند به رئیس‌جمهوری آینده آمریکا اعتماد کند که بعدا دوباره محدودیت‌های سختگیرانه را اعمال کند. ترامپ در تمایل به مقابله با ایران چهره‌ای منحصربه‌فرد بوده است. هدف هر توافقی باید تضمین برچیدن کامل برنامه هسته‌ای در زمانی باشد که ترامپ هنوز در قدرت است. اگر ایران نپذیرد، رئیس‌جمهوری ناچار خواهد بود تهدیدهایش را عملی کند. ایرانتوافقترامپغنی‌سازیکاهش تحریم‌ها ناگزیر به رژیم کمک می‌کند و هر توافقی مردم ایران را نادیده می‌گیرد؛ترامپ نمی‌تواند مانند اشتباه اوباما،به تغییر رفتار رژیم در گذر زمان امید ببندد؛او نمی‌تواند به همتای آینده خود اعتماد کند که بعدا دوباره محدودیت‌های سختگیرانه را اعمال کندشورای سردبیری وال‌استریت ژورنالپنج شنبه, مه 7, 2026 - 02:30 <p>پرچم‌های جمهوری اسلامی و آمریکا و بشکه‌ کیک زرد-با استفاده از هوش مصنوعی </p> دیدگاهType: newsSEO Title: هرگونه توافق باید شامل خروج همه ذخایر اورانیوم غنی‌شده از ایران باشد، نه فقط ۶۰ درصدcopyright: