متخصصان روان‌شناسی همدردی و همیاری مردم در برابر بحران‌های طبیعی و غیرطبیعی را «تاب آوری جمعی» نام نهاده‌اند. به گفته آنان: «تاب‌آوری جمعی به ظرفیت‌هایی اشاره دارد که جامعه در دل بحران برای حفظ پیوند، ساختن معنا، بازتولید اعتماد، و جلوگیری از فروپاشی اخلاقی به کار می‌گیرد.» به گفته این متخصصان: «در شرایط بحران، مردم گاهی از دل تجربه مشترک خطر و فقدان، نوعی "ما"ی تازه می‌سازند: احساس سرنوشت مشترک، یاری‌رسانی متقابل، و کنش مبتنی بر همبستگی. این "ما" لزوماً پیشاپیش وجود ندارد؛ در خود بحران ساخته می‌شود.»